اخبارگو : در حالی که هنوز چندین هفته به تشکیل مجلس نهم باقی مانده، بحث‌ها درباره انتخاب رئیس مجلس آغاز شده و برخی گاه در باغ گیلاس و گاه با استفاده از سفر راهیان نور، قبای ریاست مجلس را بر قامت فرد دلخواهشان می‌دوزند و برخی دیگر، دل بریده از نمایندگان لابی‌گر تهران، ستاره اقبال خود را در میان نمایندگان شهرستانی می‌جویند.

بنا بر این گزارش، در میان گزینه‌های نظرسنجی «تابناک»، دو گزینه یعنی آقای حداد عادل، سابقه ریاست بر مجلس هفتم و آقای علی لاریجانی، سابقه ریاست مجلس هشتم را دارا بودند و آقای ابوترابی هم مدت‌ها به عنوان نائب رئیس مجلس حضور پر رنگی داشته‌اند. در این میان، تنها علی مطهری بود که سابقه مدیریت مجلس در قالب رئیس یا عضو هیأت رئیسه را در کارنامه کاری خود نداشت.

در این نظرسنجی ـ که در آن ۱۱۶۱۷۰ نفر شرکت‌ کردند‌ ـ علی مطهری با حدود ۶۰ درصد (نزدیک ۶۹۷۲۴ نفر) به عنوان گزینه نخست مخاطبان برای تصدی ریاست مجلس برگزیده شد.

محمد حسن ابوترابی، نظر ۱۹۹۶۶ نفر از افرادی را که در نظرسنجی شرکت کرده بودند (نزدیک ۱۷ درصد ـ به خود جلب کرد و علی لاریجانی با حدود ۱۴ درصد و ۱۶۸۱۸ نفر در مکان سوم قرار گرفت و در مقام آخر نیز غلامعلی حداد عادل با حدود ۸ درصد، یعنی ۹۶۴۵ رأی را از آن خود کرد.

اما چگونه در میان افرادی که پیشتر سابقه ریاست بر مجلس را داشته‌اند و هنوز هم ادعای ریاست بر مجلس جدید را دارند، مردم به گزینه دیگری که چنین سابقه‌ای ندارد، رأی داده‌اند؟!

پیام انتخاب علی مطهری به عنوان رئیس مجلس توسط مردم چیست؟

علی مطهری تاکنون سابقه مدیریت کلان در مدیریت کشور نداشته و خود وی هم مدعی چنین سابقه‌ای نیست. همچنین هم‌اکنون نه خود وی و نه دوستان و نزدیکانش، بحثی برای ریاست وی در مجلس نهم نداشته‌اند.

اما علی مطهری چه دارد که مردم وی را گزینه مناسبتری برای ریاست مجلس می‌دانند؛ کسی که متولیان رسمی اصولگرایی، با تفسیر شخصی وی را حتی در لیست خود جای ندادند؟!

اما اکنون پرسش این است که چرا مردم همانند این بخش از اصولگرایان نمی‌اندیشند؟ مردم اشتباه می‌کنند یا آنان؟ اصلا مگر علی مطهری چه تفاوتی با دیگران دارد که به تنهایی بیش از سه گزینه دیگر، آرای مخاطبان را از آن خود کرده است؟

گویا علی مطهری در چهار سال گذشته با این ویژگی ها شناخته شده است:

نخست: علی مطهری از معدود نمایندگانی بود که به شدت از استقلال مجلس در برابر کانون‌های قدرت و البته ثروت بیرون از مجلس دفاع کرد. وی در این سال‌ها با سیاست‌بازی‌های برخی از افراد ـ که با عنوان مصلحت از آن یاد می‌کردند ـ به مقابله برخاست و مصلحت‌های خودساخته و یا جناح ساخته را مصلحت مردم ندانست.

دوم: علی مطهری در مجلس هشتم، مقهور لابی‌گری و جناح بازی نشد و در زمانی که برخی در ماجرای مرتضوی یا فریب خوردند و یا … و نامه گرفتند و امضا‌هایشان را پس گرفتند، وی تنها کسی بود که امضای خود را پس نگرفت و آنانی نیز که امضای خود را پس گرفتند، اگر ملاحظه‌ای کردند، بعدها انگشت حیرت به دهان ماندند و آنان که معامله‌ای کردند که وضعیتشان مشخص بود.

سوم: علی مطهری اصولگرای اصلاح‌طلب بود. وی در مواردی همچون قانون خانواده و حجاب که دیگر مدعیان اصولگرایی صرف به تماشا نشسته بودند و برای اینکه رأی آینده‌شان کاهش پیدا نکند، سر در جیب سکوت فرو برده بودند، یک تنه در برابر بندهای خلاف شرع آن ایستادگی کرد.

براستی در آن روز‌ها، مدعیان اصولگرایی که نقل قول مدامشان از رهبر معظم انقلاب درباره هر موضوعی، زبانزد عام و خاص است کجا بودند؛ آنانی که از اصولگرایی و جبهه به چفیه‌اش بسنده کرده‌اند؟ البته وی تنها بر ایستادگی بر اصول بسنده نکرد و در مراحل گوناگون و در رویارویی با تخلفات موجود به منش یک اصلاح‌طلب اصیل وارد عمل شد.

چهارم: علی مطهری صداقت در کلام را با صراحت آمیخته بود و به گونه‌ای هم که همه درباره وی اظهار داشتند، وی مانند مرحوم مطهری، آزاده است و عمل به تکلیف می‌کند.

بنا بر این، به نظر می‌رسد، مردم صداقت و صراحت را از تعارفات و مهمانی‌های پشت پرده، بسیار بیشتر می‌پسندند. این در حالی است که نه تنها مخالفان ، بلکه موافقان علی مطهری نیز انتقادات فراوانی به وی دارند و عملکرد های وی به عنوان نماینده ای که عضو کم تحرک ترین کمیسیون مجلس ، یعنی کمیسیون فرهنگی را  قابل نقد و بررسی می دانند . اما آنچه شاید بتوان گفت خصوصیات احصاء شده  برای علی مطهری ، مذکور در واقع از جمله ویژگی هایی است که مردم از رئیس مجلس آینده انتظار دارند.