هاشمی رفسنجانی می گوید یک جریان روحانی در نهضت مشروطه نردبان جریان ضد روحانیت شد.

به گزارش کیهان، وی در مطلبی که به مناسبت سالگرد نهضت مشروطیت نگاشته، خاطرنشان می کند: حوادث تلخ و شیرین مشروطه آموزه های فراوانی برای احتمال تکرار دارد که رگه های آن را امروزه در برنامه پیچیده روحانیت ستیزی و کانون گریزی و مردم فریبی می بینیم. برنامه ای که حتی متصلبین اصولگرا و اصلاح طلب را به اعتراف واداشته که مبادا مشروطه تکرار شود. مگر غیر از این است که دشمنان ایران از نردبان محبوبیت روحانیت و دانشگاهیان در نزد مردم بالا رفته اند و در مشروطه مصادر قدرت را فتح کرده اند و آنگاه پرچم حاکمیت را به دست شاگردان غرب زده مکتب خویش داده اند؟ و مگر نه این است که امروزه نیز در انقلاب اسلامی که با پیشتازی روحانیت و رهبری بی نظیر یک مرجع عام به پیروزی رسیده ایم، بی مهابا و بدون انصاف ناکارآمدی روحانیت را فریاد می زنند؟

وی می افزاید: باید همگان هوشیار باشیم و نگذاریم خواسته یا ناخواسته در راستای اهداف کسانی قدم برداریم که اولا مکتب اهل بیت(ع) را مانع اصلی خوی استکباری خویش می دانند و ثانیا نمی توانند از منابع خدادادی و موقعیت جغرافیایی ایران در جهت مطامع خویش صرف نظر کنند. آنان که همه توطئه ها، حتی جنگ ۸ ساله و اخیرا تحریک افکار عمومی جهان را علیه ایران به کار برده اند، با سیاست مکارانه «فرّق تسد» به جنگ انقلاب آمده اند و با فریب گروهی که شاید در ابتدا حسن نیت هم داشته اند، تلاش می کنند مردم را از روحانیت جدا کنند و خیرخواهان و حتی در میان روحانیون نیز چنان اختلافی بیندازند که متاسفانه این روزها شاهد آنیم.

یادآور می شود جریان منافق فرصت طلب در نهضت مشروطه که طیفی از روحانیون را نردبان ضدیت با روحانیت و دیانت قرار داد، جریان مدعی جمهوریت و دموکراسی منهای اسلام بود و همین جریان بعد از انقلاب اسلامی در انحاء گوناگون بازتولید شد که آخرین آن در فتنه سبز و شعار دروغین جمهوری ایرانی- با حذف قید اسلامی از عنوان جمهوری اسلامی- قابل مشاهده بود. متاسفانه جریان ضد انقلاب و ضد دین که شامل طیفی از گروهک های گوناگون می شد، توانست در پوشش مجادلات بی پایه انتخاباتی و ادعای تقلب، سر برخی چهره های سیاسی کلاه بگذارد و آنها را خرج آشوب طلبی و فتنه انگیزی خود کند. این طیف ماهیت ضد دین و ضد انقلابی خود را به تدریج در شعار نه غزه نه لبنان(معارضه با آرمان روز قدس)، جمهوری ایرانی، پاره کردن عکس حضرت امام، هتاکی علیه ولایت فقیه (به عنوان عصاره و ثمره روحانیت) و حرمت شکنی روز عاشورا نشان داد و سؤال این است که گیر برخی سیاست پیشگان چه بود که نتوانستند حساب خود را از آن گروهک های نشاندار ضد روحانیت و ضد دین جدا کنند؟!

همچنین سزاوار بررسی است که چرا جریان های ضد دین، ضد روحانیت و ضد فقاهت به تدریج با امکانات فراهم آمده از سوی برخی اجزای دولت سازندگی (اشخاصی نظیر خاتمی و عبدالله نوری و مهاجرانی و کرباسچی) و احزابی چون کارگزاران، مجال عرض اندام پیدا کردند و در دولت بعدی (مورد حمایت آقای هاشمی) علنا میداندار شدند؟! آیا جز این است که بیشترین هجمه ها و تخریب ها علیه دین و فقاهت و روحانیت در همین دولت اصلاحات انجام شد که موتلف رئیس دولت سازندگی به شمار می رفتند و در سال های ۸۴ و ۸۸ پشت سر وی ایستادند؟ آیا نگاه آنها غیرابزاری و غیرنردبانی بود و قصد قربه الی الله داشتند؟!