قیمت بالای گلکسی s8 در تولید
قیمت و هزینه تولید گلکسی S8 گفته است که هزینه ......
قدرت تعیین کننده ” فشار ” در اکران فیلمهای نوروزی ۹۱
به گزارش اخبارگو ، خبرگزاری سینمای ایران نوشت:
آغاز اکران سال ۹۱، بسیار ناامیدکننده بود… برنامهای که از یک ماه پیش بارها علیه آن انتقاد صورت گرفت و بسیاری آن را نسخه دیکته شده دولت ارزیابی کردند و سرانجام نیز کار به جایی رسید که آش آنقدر شور شد که هیچکس متوجه نشد آشپز کیست، داستان چیست و حق با کیست!؟
یک چیز اما، مسلم بود و بدجور به استقلال سینمای ایران ضربه زد: فشارهایی که فیلمها را از پرده پایین آورد!
و نمونه این ماجرا را البته بارها و بارها، طی دو دهه گذشته، به شکلهای دیگر دیده و شنیده بودیم…
اما این سئوالها را از هرکسی بپرسید جواب قانعکنندهای ندارد که به شما بدهد…
خواستههای شخصی، گروهی، جناحی (اصلا بخوانید ملی) چگونه باید مانع اکران یک فیلم یا نمایش یک اثر هنری شود؟ و آیا رسیدگی به شکایت و اعتراض، مجرای قانونی دارد؟
آیا سینمایی که از ابتدای تولید تا انتهای بحث پخش و نمایش، دست «نظارت» و «ممیزی» را بالای سر خود میبیند، باید به روزی برسد که سر برداشته شدن فیلمها از روی پرده، جنگ اعصاب راه بیفتد و عید سینمایی یک ملت (حال با انتخابهای نادرست یا اعتراضهای نادرست، واقعا فرقی ندارد!) به عزا بدل شود؟
واقعا چرا در برخی شهرستانها، مردم نباید دو فیلم را ببینند؟ و از بین فیلمهای روی پرده گاه فقط یک فیلم جدید به آنها نمایش داده میشود؟ مفهوم عدالت آیا اینجا کارکرد ندارد؟
آیا نهادها و سازمانهای معترض در شوراهای مختلف صدور پروانه ساخت و نمایش و … نماینده ندارند و آیا به عنوان مثال فیلمی چون «خصوصی» بازبینی نشده، پروانه نمایش گرفته است؟
آیا چشمهای نگران عرف و اصول و …، که ماشاالله در سیامین دوره جشنواره فیلم فجر بخش عمدهای از سینمای برج میلاد را به خود اختصاص داده بودند، همانجا نمیشد دست به اعتراض بزنند و کار را در همان جشنواره! یکسره کنند؟
سکوت اینها در آن مقطع چه معنی میتواند داشته باشد؟
آیا آن سکوت مشکوک نیست؟
آیا این اعتراض به موقع است؟ (آن هم اعتراض به همان نسخهای که در جشنواره دیده بودند!!)
آیا چنین اتفاقات منحصر به فردی، ماحصل سیاست یک بام و دو هوایی است که یک سال فیلمهای نه چندان حاشیهبرانگیز را در بخش نوعی نگاه جشنواره فجر میگذارد و برای اکران عمومی آنها، محدودیت سنی و استانی اعلام میکند و در سال بعد، اصولا بیخیال این روشها و حساسیتزداییها میشود؟!
اما سئوال مهمتر؛
چه ضمانتی وجود دارد که از این پس، و در ادامه اکران ۹۱، از این دست اتفاقها رخ ندهد؟
آیا سرانجام این سال نکو!! از بهارش پیدا نیست؟
آیا در سالی که آمار تولید و قطعا نمایش فیلمهای انتقادی درباره روابط زناشویی و خانوادگی و…، دارای یک رکورد است، باید هر ماه و در هر دوره اکران منتظر باشیم که در تریبونهای رسمی علیه داستان و مضامین فیلمها، انتقاد شود و بعد، سردر سینماها پایین کشیده شوند و سپس، فیلمهای جامانده را بهجای فیلمهای مسئله دار روانه اکران کنند؟
میخواهید چندین و چند فیلم را نام ببرم که بر اساس این قاعده نوین!، احتمالا نمایش آنها امسال اعتراضهایی را (مثلا اعتراض خانوادهها از «طیف»های مختلف!) به همراه خواهد داشت؟ (و این شاید اصلا به حربهای برای بیرون کردن رقبا در اکران بدل شود)
اگر صنف، قدرت ندارد تا پروانه ساخت و نمایش را بهگونهای به دست صاحب فیلم برساند که نگرانی و دغدغهاش از سرمایهگذاری به حداقل برسد، تکلیف چیست؟
آیا سینماگران و صاحبان فیلمها هم اصولا به اندازه کسانی که به مضامین فیلمها اعتراض دارند، نسبت به این نابهسامانی ابجاد شده معترض هستند؟؟!
البته اینجا یک راه حل دیگر هم برای شورای صنفی وجود دارد: میشود یک فیلم خوب و بی دردسر از نگاه طیفهای کف خیابان را انتخاب کرد و از اول سال تا آخر سال همان فیلم را نشان داد! تازه رکوردها هم جابهجا میشوند و آخر سال میتوان پز این را داد که امسال یک فیلم ۱۰ میلیاردی و بی رقیب را روی پرده داشتهایم!
گذشته از شوخی، اگر قرار است این اتفاقات باردیگر تکرار شود، چه بهتر که «شورای صنفی نمایش» به عنوان حامی صنوف هوشیار باشد تا لااقل صاحبان فیلمها از بابت اکران نصفه و نیمه و پرخطر، لطمه بیشتری نخورند.
قسمت نظرات برای این مطلب غیر فعال شده است.
