جواد شمقدری، رئیس سازمان سینمایی کشورمان، با نگاشتن نامه‌ای به گونترگراس بابت جاری شدن مسئولیت انسانی و تاریخی ایشان در قالب واژگان و ادبیاتی که باعث بیدار شدن وجدان‌های خفته و سکوت زده (غربی) می‌شود، تشکر کرد.

اما آیا این حرکت مقام رسمی فرهنگی کشورمان سنجیده و مناسب بود؟

آیا بهتر نبود آقای شمقدری ـ که سابقه نامه‌نگاری اینچنین با نتایج نامطلوب را دارند ـ برای احترام گذاشتن به جایگاه یک مقام رسمی کشورمان، کمی جوانب امر را می‌سنجیدند تا ماجرای مانند نامه‌نگاری ایشان درباره «لارس فون تریه» در جشنواره کن رخ نمی‌داد؟!

اما حقیقت ماجرا این است که در متن کامل شعر گونترگراس، اعتراض‌هایی به ایران صورت می‌گیرد و نسبت‌های نادرستی به آن داده می‌شود که گویا از نظر رئیس سازمان سینمایی دور مانده است!

در بخش‌های آغازین شعر، گونترگراس ایران را قلدر خطاب کرده که مردم را مجبور به برگزاری راهپیمایی‌های سازمان یافته می‌کند؛ نکته‌ای که گویا از قلم مترجمان ایرانی ـ که شعر را برای خبرگزاری‌های داخلی ترجمه کرده‌اند ـ جا افتاده است.

این درست که ما علاقه‌مندیم به آن بخش از شعر که سیاست‌های اسرائیل را زیر سؤال برده، توجه نشان دهیم و بحق هم برای ما جذابیت دارد که وجدان‌های بیدار، تیرگی‌های موجود در عرصه سیاست‌های آنها را می‌بینند؛ اما اینکه به عنوان یک مقام رسمی بخواهیم بر عملکرد این هنرمند صحه بگذاریم، به این معناست که بر همه اثر او صحه گذاشته‌ایم. آیا تقدیر آقای شمقدری، شامل آن بخش ضد ایرانی شعر هم می‌شود؟

اگر شتاب آقای شمقدری ـ احیانا ـ برای ثبت نامشان به عنوان نویسنده نامه به برنده نوبل نبود و ایشان یا مشاورانشان کمی جوانب امر را با دقت بررسی می‌کردند، شاید می‌شد به نحو بهتری به این مسأله واکنش نشان داد؛ برای نمونه، اگر هنرمندان متعهد کشور، از کار این نویسنده تقدیر می‌کردند بهتر نبود تا این که یک مقام رسمی کشورمان این کار را انجام دهد؟

البته پیش از این‌ هم آقای شمقدری در نکوهش رفتار فاشیست‌گونه برگزار کنندگان جشنواره کن و در حمایت از لارس فون تریه، نامه‌ای به آقای «ژیل ژاکوب»، مدیر جشنواره کن نوشتند که پس از انتشار آن، با پاسخ فون تریر ـ به گونه‌ای ـ به سخره گرفته شد.

فون تریه در پاسخ به شمقدری گفت: من تنها شوخی کردم.