قیمت بالای گلکسی s8 در تولید
قیمت و هزینه تولید گلکسی S8 گفته است که هزینه ......
فیلم شعله سه بعدی می شود
اخبارگو : بیست و پنجم مرداد امسال، عاشقان پابه سن گذاشته جی و ویرو و جبارسینگ و بسنتی به همراه جوانان کنجکاو که می خواهند بدانند این آتش چگونه به جان پدران و مادران شان افتاده، پهلو به پهلو و بال به بال هم راهی سینماهای بمبئی و حیدرآباد و دهلی می شوند تا این بار عینک به چشم به تماشای نسخه سه بعدی فیلم «شعله» (۱۹۷۵- رامش سیپی) بنشینند. صنعت بومی سینمای هند با این کارش نشان می دهد که برای کاسبی فرهنگی تنها دلخوش به شاهرخ خان و کاجول نیست و تا آنجا که بتواند، می خواهد ته کیسه را بتکاند. با این هدف چه دستمایه یی بهتر از اکشن، کمدی، موزیکال: ماجرایی که با نمایشش تاریخ سینمای هند و آسیا را مثل طالبی غرق آباد به دو نیم تقسیم و گیشه سینماها با پیشخوان نانوایی ها رقابت کرد: فیلمی که پنج سال در هندوستان پرفروش ترین فیلم سال بود و فروشش در آسیا و خاورمیانه همه رکوردهای قبل از خود را خاک شیر کرد.
«شعله» حقیقتی سینمایی- اقتصادی- صنعتی است که برای اثباتش نیازی به دلیل و برهان نیست. آنهایی هم که هنوز گرمای «شعله» را درک نکرده اند، بهتر است اصلاوارد این وادی نشوند. محصولات سینمای سوئد و مجارستان آنقدر هست که آنها را از شعله های سه بعدی مصون نگه دارد. در حالی که در صنعت سینمای ایران اکران بی چاقوی دسته سفید زنجانی و تولید، بی زنبیل گذاشتن پشت در اتاق مدیران شدنی نیست و بستن ترکیب بازیگران رسیده به شرط ابی با آقاحسینی و خرج کوبیده صحنه و لوکیشن خونه ننه علی زده رو دست فاکتورهای مدیرتولید «تایتانیک»، از هند خبرهای سه بعدی می رسد. این را پشت وانت بار که نه، توی کتاب های اقتصاد نوشته اند که «حیات هر صنعتی به فراز و نشیبش نیست، به تداومش است».
تداوم صنعت سینمای هندوستان به عنوان دومین صنعت سینمای جهان در همین چیزهاست. در همین تکاندن های ته کیسه. در نگرش خصوصی به سینما ،نه برداشتن «خصوصی» از سینما. در نگرشی است که سینما را اول از هر چیز برای سرگرمی مردمی می خواهد که چاقوهایشان را فقط برای قسمت کردن بیرون نمی آورند. «شعله» سه بعدی چه بفروشد و چه نفروشد، به ما حالی می کند که ما سینما را هنوز خوب نفهمیدیم. چرا راه دور برویم. نمایش فیلم های سه بعدی در تهران را دنبال کنید، خیلی چیزها دست تان می آید.
یکی می گفت بعضی وقت ها سینمای ایران بدجوری آدم را یاد این دیالوگ جبارسینگ می اندازد. آنجا که سه نفر از یارانش دست خالی از راملار به مخفیگاه برگشته اند. جبار می غرد: «می دونی سامبا ؟توی همه ولایت راملار هر مادری که می خواد بچه شو خواب کنه می گه بخواب عزیزم وگرنه جبارسینگ می آد می بردت. حالااین سه تا خوک کثیف آبروی جبار رو بردند.»
منبع:اعتماد
قسمت نظرات برای این مطلب غیر فعال شده است.
